Eerder in...
Gefeliciteerd. Dit is een rasechte Omec.
De Votans zien je als een roofdier, want zo kennen ze je.
Omecs eten de mindere rassen niet meer. Maar dat gaat je niks aan.
- Ik kom mijn dochter halen. - Oké, het zit zo.
Deze stad heeft dringend gulaniet nodig. Ik stel voor dat we het delen.
Fifty-fifty. Onze mijnen, jullie apparatuur. Iedereen wint erbij.
Je bent geen moordenaar. Je weet niet wat doden met je doet.
- Dat wil je niet weten. - Wat is er gebeurd?
Mijn wapen haperde.
- Wie is het? - Het V.C.
Zou je deze mens doden om je man te redden?
Familie is het belangrijkste wat er is, Alak.
Ik ben Christies moeder. Op mij kun je rekenen.
Kon ik dat maar geloven.
Pilar?
Alsjeblieft, ze heeft mijn zoon ontvoerd.
Jij en Stahma zullen voor me spioneren.
Je vraagt je vast af waar het addertje zit. Nou, Bebe.
'Het schip verbrokkelde om hen heen, in een enorme moesson van terrasteen.
'De Kaziri had z'n zelfdestructie ingezet.
'Nolan was gewond. Hij zou het nooit in z'n eentje redden.
'En dus nam Irisa hem op haar schouders.
'Zijn hete mensenbloed vermengde zich met het hare
en ze trok de man die zij 'vader' noemde, in veiligheid.
'Naar de vrijheid. Naar Defiance.'
Wou je dit? Weet je wat mijn favoriete passage is?
Als je het bataljon van de Republiek vernietigt
en hen als trapladder gebruikt.
Kan me niet schelen. Het is rommel.
Nee, papa leest.
De stasisnetten lieten net een konvooi door, toen er plots een kar opdook.
Ze raasden door de poort. Een wagen van het V.C. Ze komen naar de stad.
Het voertuig komt eraan.
Schieten op mijn bevel.
Wachten.
Niet schieten.
- Waarom kom je zo aangeraasd? - Mijn man heeft dringend hulp nodig.
Ik had je kunnen neerschieten.
Ik stak een Liberata in zijn keel met mijn mes.
Het kabaal trok de aandacht van de bewakers.
We moesten over een open vlakte naar de voertuigen rennen.
De kogels vlogen ons om de oren.
Het was een mirakel dat we het haalden. Ik trok Stahma mee, maar Alak...
Alak was weg.
We zochten de hele nacht, maar bij dageraad
moesten we wel vertrekken.
We bidden tot Rayetso
opdat Alak en de baby de weg naar huis vinden.
Rustig maar. Straks gaat je wond weer open.
- Het komt wel goed. - Bedankt, Doc.
Ik heb het niet voor jou gedaan.
Weet je waar het kamp ligt?
- Ergens in de Bordeen-vallei. - Dat is op een halve dag van Defiance.
- Hoeveel manschappen? - Zeker honderd.
Ze hielden ons geblinddoekt.
Je verliet de stad met Rafe McCawley.
Waar is hij?
Rafe, Christie en Quentin zijn dood.
Die zwijnen van het V.C. hebben de hele familie afgeslacht.
- Allemaal. - Nee.
- Een flink arsenaal. - Ik kan heel wat dragen.
Ik weet dat het pijn doet.
Ik ken de McCawleys al lang.
Rafe was mijn eerste vriend hier en ik heb nog op Christie gepast.
- Maar dit gaat niet om hen. - Bedankt voor het advies.
Je moet inlichtingen inwinnen.
Over troepenbewegingen, manschappen, wapens. Dan kom je terug.
Heelhuids.
Maak je maar geen zorgen.
Ik hoef je niet te zeggen dat het ijskoude moordenaars zijn.
Doe dat dan niet.
Ik moet op je kunnen rekenen.
Doe niet zo stom.
Eindelijk thuis.
Het voelt anders.
- Test je de badkuip op lekken? - Favi's.
- Ik schaam me diep. - Het geeft niet, lieverd.
De leidingen moeten niet verroesten.
Mag ik vragen of u Alak gevonden hebt?
Ja.
- Is alles goed met hem? - Voorlopig.
Andina, ga het eten klaarmaken.
- Waarom zei je nu dat Alak nog leeft? - We kunnen haar vertrouwen.
We kunnen niemand vertrouwen. Ze kunnen ons executeren wegens verraad.
En dan doodt Rahm Tak Alak en groeit ons kleinkind als wees op.
Zal ik Andina dan maar de keel doorsnijden? Ben je dan tevreden?
- Andina. - Je bent een kind.
Kom 's hier.
Ik ben een beroepscrimineel. Ik weet wie ik wel of niet kan vertrouwen.
- Ja, Favi? - Verdwijn.
We zijn met lege handen in deze stad aangekomen
en ik heb alles gedaan om mijn gezin te onderhouden en te beschermen.
En dat zal ik blijven doen, zonder jouw inmenging.
Ga je weer in je eentje baden of help je me nog het bad in?
We moeten dichtbij zijn. Dat is Rahm Taks visitekaartje.
We kunnen ze maar beter begraven. Haal een spade.
Nolan, kijk uit.
Hoi, makker.
Heb je dorst? Ik heb nog een fles in mijn kar.
- Alles oké? - Voorlopig wel.
Het is hier gevaarlijk.
Kom op. We rijden met je kar naar mijn hut.
Kom met me mee als je in leven wilt blijven.
Even checken of je goed boven bent gekomen.
Uiteraard.
Is de zender goed verstopt?
Natuurlijk.
Denk erom, je moet naar het noorden zenden.
En vermeld zeker ook dat Nolan hun kant uit komt.
Doe jij nu maar jouw deel, ik doe het mijne.
Bordeen-vallei, 300 kilometer ten westen van Defiance
Is dat van mijn pa?
Dat was het, ja.
Dit hebben we net ontvangen.
Weet je wat, Alak?
Ondanks mijn heel lage verwachtingen
zijn je ouders erin geslaagd contact te leggen.
Ze waarschuwen dat de ordehandhaver van Defiance eraan komt.
- Vertel me wat over hem. - Ik heb hem nooit ontmoet.
Ik probeer altijd uit de problemen te blijven.
Je bent een rare mengelmoes.
Ik zie een stukje nobele verfijning van de Shanje-liro in je.
Een stevige kin,
de brug van je neus...
Maar ik zie ook de grove arrogantie van je vaders Yuke-liro.
Je bent een jammerlijke combinatie van eigenschappen.
Ik gun je dat ene foutje. We beginnen opnieuw.
Wat weet je over de ordehandhaver?
Hij heet Joshua Nolan.
Joshua Nolan? De slachter van Yosemite?
Hij is de engste moordenaar op aarde
en hij zal je keel uitrukken als hij hier komt.
Ik was erbij in Yosemite.
Er was een mooie waterval.
Die zag dagenlang rood van het bloed van Votans,
nadat Joshua Nolan mijn kameraden afslachtte.
Het zal fijn zijn hem terug te zien.
Wat doen een paar arkjagers in Oklahoma?
- We zoeken het kamp van die soldaten. - Dus je zoekt het V.C.?
Wil je dood?
Ik hou wel van een kick. Wat weet je?
Het Collectief bivakkeert bij Pallahas Ridge.
Ik kom er voor de bosbessenstruiken. Gek waarvoor je je leven riskeert.
- Ik kan je de weg wijzen. - Bedankt.
Je baby is wakker.
Ik vond hem in Freeman in Kansas, enkele maanden geleden.
Het V.C. had er alle mannen, vrouwen en kinderen uitgemoord.
Maar hem hadden ze gemist. Hij is een overlevertje.
Of hij 't nu koud heeft of honger heeft, hij doet nooit lastig.
Hoe heet hij?
Ik noem hem Bear. Hij houdt een winterslaap, net als een beer.
Wel, dit is geen plaats voor een baby.
We brengen jullie wel terug naar de beschaving.
Waar ga je heen?
Naar het oosten. Naar Defiance.
Defiance?
Daar wou ik altijd al eens heen. Ik wil die grote boog weleens zien.
Ik kom mee. Een warme plek en melk voor mijn kleine beer.
- Ik rij desnoods op je motorkap mee. - Dat zal niet nodig zijn.
We vertrekken bij dageraad. Hier, je weet maar nooit.
Ik zal je niet teleurstellen.
- Die penning staat je. - Wat doe je?
Ik kom wat spullen uit mijn kar ophalen.
Je stal die kar van het V.C. Die is nu oorlogsbuit.
- Hij behoort nu de stad toe. - Daarom koos ik net die wagen.
Ik zag soldaten hem volladen.
Ik zal eerlijk zijn. Mijn criminele zaakjes zijn wat in verval geraakt.
Met deze wapens kan ik mijn suprematie herstellen.
Luister, ik weet dat je veel hebt meegemaakt,
maar als het V.C. aanvalt, zullen we alle wapens nodig hebben.
'Een leven gered, een schuld vereffend.'
- Weet je wat dat betekent? - Ik versta je accent niet zo goed.
Indertijd in Camp Reverie stonden ze op het punt je te executeren.
Ik heb toen je leven gered. Nu kun je me bedanken.
Ik vraag alleen dat je de andere kant op kijkt.
- Sorry, maar dat kan ik niet doen. - Tot ziens, hulpordehandhaver.
Stop.
Je schiet 'n kreupele toch niet in de rug?
Jawel, hoor.
- Daar ben je te eerzaam voor. - Laatste waarschuwing.
Het loopt zelden goed af voor wie me commandeert.
Ik ben er kapot van.
Ik vond altijd dat het ergens wel klikte met jou.
Hou je bek.
De heuvelrug ligt in het noorden. Er loopt een verwilderde weg heen.
Je moet hem een beetje kennen. Misschien kan ik beter rijden.
- Geef me de sleutel. - Hij schakelt niet zo goed meer.
Ik ben een goeie chauffeur, hoor.
Het lukt me wel, hoor.
Ik vraag het nog één keer.
Wil je mijn sleutels? Dan moet je me doden.
Je hebt dit nog nodig om te kunnen schieten.
Geef hier.
De laarzen van Rafe McCawley, een halfbloedkind.
Dan kan ik wel raden wie jij bent.
Aangename kennismaking, Pilar.
Die baby is nu mijn enige familie. Laat me hem alsjeblieft vasthouden.
- Het kind dat je ontvoerd hebt? - Het kind dat ik gered heb.
- Ik ben geen crimineel. - Je wou me net doden en mijn kar stelen.
Omdat ik je niet vertrouwde. En jij mij ook niet, gezien dat wapen.
Dus zijn we quitte.
Sla me niet in de boeien.
De Votan-priesters boeiden me voor ze me misbruikten.
- De baby heeft me nodig. - Kom hier.
Nog één woord en ik prop een sok in je mond.
We nemen jullie mee naar Defiance en dan zien we wel.
Tot dan ga je je koest houden.
- Nee, Nolan... - Geef hem aan mij.
- Ik wil hem vasthouden. - Dood haar niet.
Dood haar niet.
Dat was ik niet van plan.
Goed, we komen je wel halen.
Kom op, we gaan.
Wat ben jij van plan?
- We kunnen de baby niet achterlaten. - Waarom niet?
- Hij is tevreden. - Hij is een baby.
En? Hij loopt heus niet weg.
Hij is een baby.
Jij bent heel lastig.
- Dag, Datak. - Amanda.
Toen ik naar Defiance reed en de glorieuze boog aan de horizon zag,
dacht ik dat ik veilig was, eindelijk weer thuis.
Geen van mijn verwondingen doet meer pijn
dan de beroerde behandeling die jouw knappe ordehandhavertje me geeft.
Sarcasme. Je bent een kei, Amanda.
Moet er je nog iets van het hart?
Die wapens hebben me heel wat gekost. Ik ben gefolterd en vernederd.
Mijn zoon is wellicht dood. Ik heb die wapens verdiend.
We hebben genoeg wapens. Denk je echt dat je daarom opgesloten zit?
Waarom dan wel?
Je bent nog boos vanwege je zus.
Ik heb elke dag gehoopt op het nieuws
dat jij of Stahma, of het liefst beiden, in de Badlands waren gedood.
In mijn beste dromen stierven jullie een langzame en erg pijnlijke dood.
Maar nu zijn jullie terug. En ik heb een keuze.
Ik kan je laten boeten voor Kenya.
Of we kunnen vooruitkijken.
Als je me verzekert dat Defiance op de eerste plaats komt,
als je zweert dat je het criminele milieu voor de stad laat werken,
als je belooft dat je me nooit meer dwars zult zitten...
Ik zweer trouw aan Defiance en zijn inwoners.
In mijn taal.
Ik beloof het.
- Gaat het? - Laat hem vrij.
Die wapens zouden me erg van pas komen.
Vergeet het maar.
Die wapens blijven veilig achter slot en grendel in het stadsarsenaal.
Ze gaan ons helpen de oorlog te winnen.
- Het is mensenspeelgoed. Voor kinderen. - Je bent wel jong om Omec te spreken.
Helaas niet vloeiend. Op school bestudeerden we de klassieken.
Ik hield vooral van de gedichten van Lutenn.
'licht van pure waarheid je kus verheft me boven m'n stand,
'laat me niet in duisternis vergaan'
Mooi voorgedragen.
Vrouwelijke Castithan-slaven moesten toch poëzie kunnen voordragen, niet?
Ja, maar dat waren duistere tijden.
Gelukkig zijn we nu volwassener. We zijn geëvolueerd.
Anderen zijn nog niet zo ver. Ze zijn achterdochtig.
- Maar jij bent dat niet. - Misschien kan ik dat beter wel zijn.
In de verhalen van vroeger werden de Omecs grote tovenaars genoemd.
Als een meisje het pad van een Omec kruiste,
zou ze smoorverliefd worden en in de gevreesde oogst meegenomen worden.
Maar dat gebeurt alleen in sprookjes, hè?
Dat weet je nooit zeker.
Ik ben Eksu Tsuroz T'Evgin.
Hoe mag ik jou noemen?
Stahma.
Wat heb je gekocht, Stahma?
- Pijnstillende kruiden. Voor mijn man. - Misschien kun je mij ook helpen.
- Ik zoek iets wat suikerbrood heet. - Dat eten de mensen graag.
- Maar... - Maar wat?
Ik zou denken dat een vleesconnoisseur als een Omec eerder iets hartigs lust.
Ik herinner me dat gevoel, toen de arken eindelijk Casti verlieten.
Opluchting dat we niet zouden sterven in de hitte van onze eigen zon
en hoop op een nieuw begin.
Dat hoopte mijn volk ook, maar die hoop duurde niet lang.
- Wat is er met jullie schepen gebeurd? - Ze werden gesaboteerd.
- Ze zeiden dat het een ontwerpfout was. - Jullie leiders logen.
Het Votanis Collectief stuurde Indogene saboteurs op zelfmoordmissie.
De Votans dachten dat de Omecs deze paradijselijke aarde zouden stelen.
Ze lieten bommen afgaan op onze schepen.
- Maar jij hebt het overleefd. - Mijn schip, Tsuroz, had geluk.
Mijn dochter en ik maakten net een ruimtewandeling.
Onze vacuümpakken beschermden ons en we konden het schip repareren.
- Maar de anderen op het schip stierven. - Rayetso. Wat vreselijk.
Dus jij en je dochter zijn de enige overlevenden van je ras?
Dat weet ik niet.
Als mijn schip gerepareerd is, ga ik weer de ruimte in.
Als er overlevenden zijn, zal ik die vinden.
Wil je geen wraak op de Votans nemen?
Wraak is een luxe die ik me niet kan veroorloven.
Het gaat mij er eerst om genoeg gulaniet te bemachtigen.
Brandstof tanken, mijn schip repareren en mijn ras weer opbouwen.
Vroeger verachtte ik de mensen.
Roze aliens die ons als beesten behandelden
en ons in kampen stopten waar we honger leden en ziek werden.
Maar nu eet en drink je met hen alsof er niks is gebeurd. Waarom?
Ik werd verliefd op een mens.
Misschien valt er nog veel te leren over die mensen.
Ik kan je daarin bijstaan.
Ik kan je hun cultuur bijbrengen.
Meer dan honderd man.
Zestien voertuigen.
Ze hebben zelfs een Volge.
Wat is er?
Ze hebben een netsnijder.
Langeafstandsartillerie. Om door stasisnetten te komen.
Goed. Laten we gaan.
- Amanda moet dit weten. - We moeten hem opblazen.
- Dit is een verkenningsmissie. - Dat was het.
Hier zijn zes granaten.
Ik ga ze bij die tank planten. Jij geeft me dekking.
- Laat mij gaan. - Waarom?
Als ze een mens zien, slaan ze meteen alarm. Ik val niet zo op.
Heeft het niks te maken met een wapen vuren?
Jij schiet preciezer.
En ik ren sneller.
Rustig aan, meid.
Kan ik je helpen?
Zwijgen, dreumes. Ga maar weer slapen. Welterusten.
Goed.
Goed zo, meid. Doe het nu maar snel.
Een indringer.
Hé, wat gebeurt er? Wat gebeurt er?
Blijf waar je bent.
- Denk je dat ik bang voor jou ben? - Achteruit.
Je schiet zijn oma niet neer waar hij bij is.
Kinderen kunnen tegen een stootje.
Joshua Nolan.
- Irisa. - Waar ben je?
Stuur je een kind om het gevaarlijke werk te doen?
Dan ben je niet echt een slachter, hè? Je bent maar een kotelet.
Kom tevoorschijn of ik laat je zien wie hier de echte slachter is.
Ik ben de slachter van...
- Waar zijn we? - In Tulsa, generaal.
Ik ben de slachter van Tulsa.
Doe het maar, ik heb nergens spijt van.
Kom op, waar wacht je op? Dood hem.
Twijfel je?
Ik moet toegeven dat dat me verrast.
Kom op.
De Mississippi-twostep. Oké.
Hoe kon je die auto nu missen?
- Dit is fout. - Ze zijn zijn grootouders.
Pilar ook.
- Denk je dat ze dood is? - Ik weet het niet zeker,
maar zelfs als ze nog ergens rondzwerft, is de baby nu wel veilig.
- Tot Rahm Tak arriveert. - Nee, zeg dat niet.
Je had hem.
De leider van het offensief.
Als jij hem niet had geknepen, was Rahm Tak nu dood en was Defiance veilig.
Dit is een oorlog, meid. En jij bent een onbetrouwbare partner.
Kloothommel.
Pisdrinker.
Ik zal Joshua Nolan z'n dode voorvaderen opgraven,
m'n pik opblinken met hun reet en vuur in hun schedel schijten.
- Er is nieuws van Datak en Stahma. - Goed nieuws?
Ze zijn erin geslaagd een shrillplaag in het arsenaal te planten.
De hele wapenvoorraad van de stad is verwoest.
Dat is niet goed genoeg. Joshua Nolan mag er niet zo makkelijk van afkomen.
Ik wil dat die slachter en z'n klotestadje nooit vergeten wie ik ben.
We gaan ze eens flink laten schrikken.
Wat zeggen ze?
Wat? Wat is er?
Wat wil die gek nu weer?
Hij wil dat we de boog van St Louis opblazen.
Vertaling: BTI Studios